Tag: สอนลูก

ใยไม่ปั้น เมื่อวันยังปั้นได้

ช่วงเวลาอันมีค่าที่สุดที่คุณพ่อคุณแม่และคุณครู ให้ความใกล้ชิดสำคัญแก่ลูกๆ ด้วยการสอนเด็กให้รู้ถึงความสามารถที่เขามีนั้น ต้องทำครั้งยังเยาว์วัย เด็กจะจดจำเพื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีครับ เมื่อดินชื้น              ปั้นได้              ใยไม่ปั้น ปล่อยจนวัน            ดินแห้ง            แข็งคล้ายหิน จึงค่อยคิด              หันมา              หาก้อนดิน แข็งเหมือนหิน        ฝืนเท่าไร    …

สอนลูกให้มีจิตสาธารณะทำอย่างไร?

วันนี้ผมมีเรื่องราวมาแบ่งปันครับ การสอนลูกให้มีจิตสาธารณะทำอย่างไร? จากสารความรู้ที่ศูนย์เด็กเล็ก ที่ผมได้ฝากลูกชายไว้ให้เลี้ยงดู ได้ทำให้คุณพ่อคุณแม่ได้อ่าน มีข้อความว่า… “การมีจิตสาธารณะ” นั้น ถือเป็นความรู้สึกตระหนักถึงปัญหา การอยากมีส่วนร่วม ที่จะช่วยเหลือ ในการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นในสังคม โดยเต็มใจที่จะช่วยเหลือ แบ่งปัน มีน้ำใจ เกื้อกูลกัน มีการให้ โดยไม่หวังผลตอบแทน ซึ่งมันจำเป็นที่จะต้องได้รับการปลูกฝัง การอบรมเลี้ยงดูตั้งแต่ลูกยังเล็ก เด็กที่มีจิตสาธารณะ จะเป็นผู้มีวินัย มีความรับผิดชอบ มีคิดในเชิงบวก (Positive thinking) เข้าใจผู้อื่น ใจกว้าง รับฟังความคิดเห็นของผู้อื่น “โอ้ว!… ผมว่าเป็นบทความที่ยอดมากครับ เพราะสอนผมด้วยในตัว…555” และมักเป็นผู้แสวงหาความรู้อยู่เสมอ เคารพสิทธิของผู้อื่น มีความรักความเมตตาต่อผู้อื่นและสัตว์ เอื้อเฟื้อแบ่งปัน รู้สึกว่าตนเป็นส่วนหนึ่งของสังคม มีมนุษยสัมพันธ์ และการสื่อสารที่ดีครับ เด็กที่มีลักษณะดังกล่าว จะเป็นที่รักของคนรอบข้าง จะได้รับการช่วยเหลืออย่างจริงใจ และมีโอกาสประสบความสำเร็จในการทำงาน และการดำเนินชีวิตในอนาคตที่ดีเยี่ยม พ่อแม่ สามารถปลูกฝังให้ลูกมีจิตสาธารณะได้ โดยการเป็นแบบอย่างที่ดี ฝึกระเบียบวินัยโดยการทำอะไรตามเวลา (ตารางชีวิตประจำวัน) ปฏิบัติตามกฎกติกาของสังคม การใช้สิ่งของรวมกัน เช่น การเข้าคิว การแบ่งปัน การช่วยแม่ถือกระเป๋าขึ้นรถไปโรงเรียน…

ลูกน้อยบอกเราให้ก้าวข้ามอุปสรรค

เด็กเล็กระวัง “นั่นไง.. แอบมาเล่นตรงนี้นี่เอง..” ผมกลัวลูกจะเป็นอันตรายจังเลย ทุกบ้านที่มีเด็กเล็กจะต้องรู้ว่า เด็กน้อยชอบเล่นบันไดบ้านมากๆ ขอ..บอก..” เมื่อครั้งที่ลูกชายผมยังหัดคลานรอบบ้าน เขาก็อยากหาบริเวณใหม่ที่ท้าทาย หลายครั้งที่ผมห้ามเขาไม่ให้ปีนบันไดบ้าน ก็เพราะกลัวลูกตก หรือ แอบปีนเล่นตอนผมเผลอ มีอยู่วันหนึ่งผมเห็นเขากำลังปีนขึ้นบันไดบ้านไปหลายขั้นแล้ว “แต่.. เอ๊ะทำไมครั้งนี้พ่อไม่ห้ามหนูนะ” ลูกทำท่าคิด ผมลองทำเป็นมองไม่เห็น ไม่สนใจเขา แต่แอบเฝ้าดูเขาอยู่ เขาก็ยิ่งแปลกใจใหญ่ หยุดปีนไม่กล้าไปต่อ จนผมเอามือลูบหัวเขาแล้วพูดเบาๆ กับเค้าว่า.. “เอาเลยลูก.. วันนี้พ่อไม่ห้ามแระ.. อยากปีนก็ไปเลยลูก วันนี้พ่อตามใจให้ปีนได้นะครับ” พอเขาเห็นผมอยู่เคียงข้างและพยายามให้กำลังใจเขา เขาก็หันมายิ้มหัวเราะมองผมตลอด และเขาก็ปีนไปเลื่อยๆ ขั้นต่อขั้น แบบไม่กลัวไปจนถึงขั้นสุดท้ายบนพื้นชั้น 2 ของบ้านโดยมีผมคอยอยู่เคียงข้างเขา (อย่างระวัง) ทันทีที่เขาปีนได้สำเร็จ ผมก็ปรบมือให้พร้อมพูดขึ้นว่า “เยี่ยมมาก..” “ความสำเร็จของลูกในครั้งนั้น มันให้ข้อคิดกับผมว่า เมื่อเจออุปสรรคใดๆ ก็แค่ก้าวข้ามความกลัวนั้นไปได้ เราสามารถไปได้ทุกที่ ทุกทางเราต้องทำได้ ขอแค่ให้มีกำลังใจที่ดี และพกความมั่นใจไปด้วยเท่านั้นก็พอแล้วครับ..”