Deprecated: Function create_function() is deprecated in /home/daddythu/domains/daddythumb.com/public_html/wp-content/themes/blt-katla/inc/widgets/blt-author.php on line 113

Deprecated: Function create_function() is deprecated in /home/daddythu/domains/daddythumb.com/public_html/wp-content/themes/blt-katla/inc/widgets/blt-posts.php on line 394

Deprecated: Function create_function() is deprecated in /home/daddythu/domains/daddythumb.com/public_html/wp-content/themes/blt-katla/inc/widgets/blt-instagram.php on line 187

Deprecated: Function create_function() is deprecated in /home/daddythu/domains/daddythumb.com/public_html/wp-content/themes/blt-katla/inc/widgets/blt-mailchimp.php on line 158

Deprecated: Function create_function() is deprecated in /home/daddythu/domains/daddythumb.com/public_html/wp-content/themes/blt-katla/inc/widgets/blt-socialbox.php on line 129
เรื่องเล่าของลูก Archives - DaddyThumb fun family

Category: เรื่องเล่าของลูก

ลูกเป็นความหวังของพ่อแม่!!!

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสดูซีรี่ย์เรื่อง “มาสค์ไรเดอร์วิซาร์ด” (Mark Rider Wizard) ทางช่อง CartoonClub เป็นเรื่องราวการต่อสู้ระหว่างความหวังกับความสิ้นหวังในจิตใจ โดยคนที่พ่ายแพ้ให้กับความสิ้นหวังจะต้องกลายร่างเป็นปิศาจ ตอนที่ผมดูเป็นตอนที่ตัวละครในซีรี่ย์ที่เป็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งทะเลาะกับพ่อ เพราะคิดว่าพ่อไม่รักเขา ไม่ตั้งใจฟังคำพูดของเขา จนเป็นเหตุให้ซื้อของขวัญวันเกิดมาผิด ในขณะที่แม่ก็เข้าข้างพ่อ เขาจึงโกรธมาก และไม่ยอมพูดคุยกับพ่อแม่อีกเลย เมื่อพระเอกทราบเรื่องนี้ จึงมาพูดเตือนสติว่า “ในโลกนี้ ไม่มีพ่อแม่คนไหนไม่รักลูกหรอก” และบอกให้เขาไปเปิดใจพูดคุยกับพ่อแม่ แต่ทว่า…พ่อแม่ของเขากลับถูกปิศาจทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสอยู่ในโรงพยาบาล เขาเสียใจมาก และตอนนี้เขาต้องต่อสู้กับความสิ้นหวังในจิตใจอันเกิดจากความกลัวที่ต้องสูญเสียพ่อแม่ไป เขาเดินเข้าจับมือพ่อที่นอนอยู่บนเตียง และพ่อก็หันมาพูดกับเขาว่า “ลูกปลอดภัยใช่ไหม ดีแล้วล่ะ พ่อดีใจจริงๆ เพราะลูกน่ะเป็นความหวังของพ่อกับแม่นะ” เขาร้องไห้ออกมาพร้อมตอบกลับไปว่า “ผมขอโทษที่ผมโกรธพ่อ ผมผิดไปแล้ว พ่อกับแม่อย่าจากผมไปนะ” ทันใดนั้นปิศาจก็มาที่โรงพยาบาล โดยตั้งใจที่จะฆ่าพ่อแม่ของเขา เพื่อทำให้เขาพ่ายแพ้ให้กับความสิ้นหวังจนกลายร่างเป็นปิศาจ แต่ในที่สุด พระเอกของเราก็กำจัดปิศาจตนนั้นได้ ทำให้ช่วยเขาและครอบครัวได้สำเร็จ เวลาผ่านไปพ่อกับแม่ก็รักษาตัวจนอาการดีขึ้นมาก ทั้ง 3 คนปรับความเข้าใจกัน ครอบครัวอันอบอุ่นจึงกลับมาอีกครั้ง จบแบบ Happy Ending. สำหรับพ่อแม่แล้ว ลูกก็คือ “ความหวังที่สำคัญที่สุด” ดังนั้น อย่าทะเลาะกับท่านเลยครับ หากมีเรื่องอะไรก็เปิดใจพูดคุยกัน…

ความรักแห่งขอบฟ้าที่ไม่มีวันสิ้นสุด.. จากลูกถึงพ่อจ๋า..

วันนี้มีโอกาสได้นั่งเงียบๆ นึกถึงและทบทวนเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นมาในอดีตที่เทวดาพ่อจ๋า (คุณพ่อไพฑูรย์ วงศ์วานิชแห่งครอบครัววงศ์วานิช) ที่สอนลูกและพูดย้ำอยู่บ่อยครั้ง ว่า… “ลูกรักของพ่อ ลูกต้องรักกันนะ.. ลูกเกิดมาเป็นพี่น้องกัน สายเลือดเดียวกัน ต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกัน และรักกันให้มากๆ และต้องร่วมยินดีทุกๆ ครั้งถ้าพี่น้องคนใดมีความสุข หรือประสบความสำเร็จ เพราะความสุขของลูกคนใดคนหนึ่งของครอบครัว ก็คือความสุขหรือความสำเร็จของสมาชิกทุกคนใน “ครอบครัววงศ์วานิช” เช่นกัน.. วันนี้ลูกจึงก้มมองต้นไม้ที่ลูกปลูกไว้ และหมั่นให้เวลากับการรดน้ำ พรวนดิน.. เพื่อก้มดูว่า ต้นไม้ๆ นี้ได้ให้ดอกผลที่งดงามบ้างแล้วรึยัง ?” ..พ่อจ๋า ณ วันนี้ลูกคนนี้ขอกราบแทบเท้าแด่ “เทวดาพ่อจ๋า” และเงยหน้าตะโกนเสียงดังๆ ให้สะท้อนถึงดวงดาว และท้องฟ้าว่า ลูกคิดว่า แม้ว่าต้นไม้ต้นนี้ที่ลูกปลูกด้วยมือของลูกเองนั้น จะไม่สามารถออกดอกออกผลได้งดงามเลย ถ้าลูกคนนี้ไม่รับการดูแลและเอาใจใส่เป็นอย่างดีจาก “เทวดาพ่อจ๋า” และจาก “คุณแม่สุมาลี วงศ์วานิช” และจาก“พี่น้ำผึ้ง” พี่สาวสุดที่รัก และจาก “จ๊ะเอ๋” น้องชายผู้กตัญญู พ่อจ๋าตอนนี้ลูกพร้อมแล้ว ที่จะมอบดอกและผลให้เกิดความงดงามในมือผู้อื่น สำหรับผู้ที่มองเห็นถึงประโยชน์ที่จะได้รับจากดอกผลของต้นไม้ต้นนี้บ้าง …เพียงแค่นี้ วันนี้ลูกก็พร้อมที่จะเงยหน้ามองท้องฟ้า และส่งยิ้มกว้างๆ ด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์ให้แก่ดวงดาวของเทวดาพ่อจ๋า ที่มองลูกอยู่… #ความรักแห่งขอบฟ้าที่ไม่มีวันสิ้นสุด… จากลูกถึงพ่อจ๋า.. โดย…

‘Write for Dad แด่…พ่อผู้สร้าง’

ในวันที่ 4 เมษายน ที่จะมาถึงในอีกไม่กี่วันนี้จะเป็นวันเกิดของพ่อ ในวาระอายุครบ 74 ปี ที่พ่อได้ดูแลโอบอุ้มลูกสาวของพ่อให้เป็นคนที่สามารถเผชิญต่อสิ่งต่างๆ ได้อย่างมั่นใจ โดยมีพลังใจจากพ่ออยู่เบื้องหลังในทุกเวลาและสถานการณ์ ลูกทุกคนต่างรู้ดีว่าครอบครัวคาดหวังอะไร ‘ความคาดหวังเป็นการสร้างเงื่อนไขและแรงกระตุ้นให้เกิดนิสัยหรือการกระทำต่างๆ’ ในบางครั้งลูกๆ ก็อาจทำได้บ้าง ไม่ได้บ้างตามกำลัง และความสามารถที่มีอยู่ พ่อจะไม่เคยกำหนดอะไรมาก แต่พ่อจะพยายามชี้ผลที่ตามให้เห็นตามประสบการณ์ของพ่อว่า หากเราเลือกทางใดในการจัดการกับปัญหา เราคือ ผู้ต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยตัวของเราเอง ประสบการณ์ของพ่อจึงเสมือนแผนที่ ในการดำเนินชีวิตที่ต้องคิดให้รอบคอบก่อนตัดสินใจเสมอว่า เราต้องการอะไรเพื่อให้เดินไปให้ถูกเส้นทาง หลายคนเรียกพ่อว่า ‘ป๋าหนั่น’ ฟังในครั้งแรกๆ ก็ดูขัดหู ขัดใจ ว่าทำไมใครมองพ่อเราเป็น ‘ป๋า’ แต่เมื่อสังเกตสิ่งที่พ่อปฏิบัติก็พอได้คำตอบว่า เวลาใครมาขอความช่วยเหลือพ่อจะช่วยอย่างเต็มที่ ทั้งการให้ที่เป็นวัตถุ คำพูดที่เป็นกำลังใจ และลงมือช่วยด้วยตัวของพ่อเอง พ่อจึงเป็นขวัญใจของครูกีฬา จนเกิด กลุ่มแฟนคลับ ‘ป๋าหนั่น’ ขึ้นมา ทำกองทุนสนับสนุนกีฬา กิจกรรมที่พ่อรัก เมื่อพูดถึงกีฬา พ่อมีลูกสาวที่เป็นนักกีฬาตั้งแต่อายุ 13 ปี พ่อจะตามไปเชียร์ ดูแลเราและคนอื่นในทีมทุกที่ แก้ปัญหาให้ทุกอย่าง ..ในชีวิตของนักกีฬา ที่มีทั้งความสมหวัง ผิดหวัง การบาดเจ็บ ความกดดันพ่อเป็นผู้หนึ่งซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้สัมผัสถึงแก่นแท้ของความเป็นนักกีฬา จนทำให้ใช้ประสบการณ์ในช่วงนั้นเป็นสัจธรรมในการดำเนินชีวิต ในช่วงที่ต้องทำงานและผ่านประสบการณ์หนักๆ…

‘พ่อที่สอนผมด้วยชีวิตของท่าน’

“พ่อวิวรรธน์ จีรพัฒน์ธนธร คุณพ่อที่สอนผมด้วยชีวิตของท่านเอง” ตลอดชีวิตที่ผมเกิดมาผมบอกได้เลยว่า พ่อของผมเป็นคนที่พูดน้อย… แต่เมื่อท่านพูดและตักเตือนในเรื่องใด แสดงว่าเรื่องนั้นเป็นเรื่องสำคัญสำหรับชีวิตของลูก ๆ ท่านจะไม่ชี้นิ้วสั่งเสียงดังว่า “ต้องอย่างนั้นนะ ต้องอย่างนี้นะ” แต่ท่านจะพูดเบา ๆ ด้วยเหตุและผล ซึ่งถูกจริตของผมเป็นอย่างมาก เพราะผมชอบพูดคุยอย่างคนที่มีเหตุผลด้วยความสุภาพ ทำให้ผมจดจำบุคลิกภาพของพ่อผม และเป็นแบบอย่างของความนุ่มนวลสุภาพโดยที่ไม่ต้องสอนด้วยคำพูดมากมาย คุณพ่อเป็นแบบอย่างของคนที่ใช้เงินอย่างประหยัด ผมจำได้ว่า… ในยามที่ครอบครัวเรากำลังสร้างเนื้อสร้างตัว คุณพ่อมักจะกินของที่ลูก ๆ ไม่กิน เช่น ข้าวแคบ (ภาษาเหนือ: ข้าวเกรียบที่มีรสเค็ม) ท่านกินข้าวกับข้าวแคบ แล้วท่านก็ (แสร้ง) ทำเป็นว่าอิ่มแล้ว คงเหลือให้ลูก ๆ กินต่ออย่างเอร็ดอร่อย โดยไม่รู้ว่าผู้เป็นพ่อแทบไม่ได้กินของอร่อยเลย แม้กระทั่งทุกวันนี้ที่ท่านอยู่ในวัยชรา แม้ว่าท่านจะได้รับเงินจากลูก ๆ เดือนละนับหมื่นบาทก็ตาม ท่านมักจะใช้เงินอย่างประหยัดและกินอยู่อย่างพอเพียง ความพอเพียงของท่านทั้งสองคน เป็นการสอนวิถีชีวิตพอเพียงสำหรับลูก ๆ โดยไม่ต้องเอ่ยปากสอนอะไรเลย… นี่แหละ “พ่อที่สอนผมด้วยชีวิตของท่านเอง” ครับวันนี้ผมอยู่กับ ดร.เอ็ม กับ ‘โครงการปันเรื่องเล่าของเพื่อนพ่อ’ อาจารย์ได้เล่าเรื่องการสอนของคุณพ่อผ่านการกระทำของคุณพ่อตลอดทั้งชีวิต  นั่นคือการสอนที่ยิ่งใหญ่ที่พ่อได้มอบให้กับเราครับ จากลูกชายคนนี้ ผศ.ดร.ภัทรวรรธน์ จีรพัฒน์ธนธร อาจารย์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์